is toegevoegd aan uw favorieten.

Ik, Claudius

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Livilla’s brieven geplakt en een brief van haarzelf ter verklaring. Pallas kreeg bevel om de delen (die alle verzegeld waren) niet uit handen te geven behalve aan Tiberius. Hij moest, nadat hij zogenaamd de groeten van mij had overgebracht en mijn verzoek om zijn toestemming, het boek aan hem op te dragen, de volgende boodschap er aan toevoegen: „Vrouwe Antonia stuurt ook haar eerbiedige groeten, maar zij is van mening, dat deze boeken van haar zoon van geen enkel belang voor den keizer zijn, behalve het twaalfde deel, dat een heel merkwaardige uitweiding bevat, die hem, naar zij vertrouwt, onmiddellijk zal interesseren.”

Pallas kwam mij in Capua vertellen, waar hij naar toe ging. Hij zei, dat het absoluut tegen de bevelen van mijn moeder was, dat hij mij van zijn opdracht vertelde, maar dat ik tenslotte zijn meester was, en niet mijn moeder, al deed zij, of hij haar eigendom was. Hij wilde er niet aan meewerken, dat ik in moeilijkheden kwam en hij wist zeker, dat ikzelf niet van plan was den keizer de opdracht aan te bieden. Ik vond het eerst een geheimzinnige geschiedenis, vooral toen hij het twaalfde deel noemde.

Terwijl hij bezig was zich te wassen en andere kleren aan te doen, verbrak ik het zegel. Toen ik zag wat er in zat, kreeg ik zo’n schrik, dat ik er eerst over dacht, de hele geschiedenis te verbranden. Maar dat was even gevaarlijk als om het door te laten gaan, dus verzegelde ik het opnieuw. Mijn moeder had een duplicaat van mijn eigen zegel gebruikt, dat ik haar voor zakelijk gebruik had gegeven, dus zou niemand weten, dat ik het boek opengemaakt had, zelfs niet Pallas. Die haastte zich nu naar Capri en vertelde mij op zijn terugweg, dat Tiberius het twaalfde deel mee naar het bos had genomen om het in te kijken. Ik mocht het boek aan hem opdragen, had hij gezegd, maar ik moest daarbij geen overdreven phrasen gebruiken. Dit stelde mij enigszins gerust, maar men kon Tiberius nooit vertrouwen, wanneer hij vriendelijk leek. Natuurlijk was ik zeer bevreesd voor wat er gebeuren zou en ik voelde mij erg bitter tegen mijn moeder gestemd, die mijn leven in zo’n verschrikkelijk gevaar gebracht had, door mij te mengen in een twist tussen Tiberius en Sejanus. Ik dacht er over om te vluchten, maar ik wist niet waar naar toe.

Het eerste wat gebeurde was, dat Helena ziek werd — wij weten nu dat haar niets mankeerde, maar dat Livilla