is toegevoegd aan je favorieten.

Spel van vier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deur binnengelaten; snel trok Lex zich terug in zijn kamer, nam er zijn gewone plaats in tegenover de stoel, waar straks de patiënt zou komen te zitten.

De groote spreekkamer was een compromis tusschen de koude, streng hygiënische strakheid van een modern specialisten-onderzoekingsvertrek en 't meer gemoedelijke van een zitkamer. Met subtiel overleg had Lex de inrichting zóó gekozen, dat elke categorie van zijn patiënten er op 't gunstigst door beïnvloed kon worden; dezen zou hij ontvangen in 't hoekje, waar twee gemakkelijke stalen stoelen tegenover elkaar aan een laag tafeltje stonden: twee vrienden konden daar gaan zitten tot vertrouwelijk onderhoud. Lex sloeg zijn aanteekeningen op.

Een triest geval dit: oudere man, hevig geschokt door 't verlies van zijn betrekking, hem door de crisis ontvallen. Meent, dat God en wereld 't speciaal op hem gemunt hebben; zijn vrouw, zeer bekrompen, drukt hem nog meer naar beneden door haar verwijten. De ongelukkige komt genezing zoeken voor allerlei bijkomstige kwaaltjes: beenen, die 's nachts niet stil kunnen liggen, hoofdpijn, tandeknarsen in de slaap. „Zenuwverschijnselen" hebben kennissen hem gezegd; daarom naar een zenuwarts. Over zijn eigenlijke kwaal zwijgt hij, uit schaamte. Schrikt als een voorzichtig woord er aan raakt; maar zijn droomen geven overduidelijke getuigenis.

Lex dacht een oogenblik na. Aan zijn rechter mondhoek teekende zich de scherpe groef, die iets smartelijks gaf aan zijn jong gezicht; maar in zijn oogen bleef een mildheid, waarmede hij den armen lijder moed zou geven.