is toegevoegd aan je favorieten.

Spel van vier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Verstandiger. Natuurlijk. Hij zal wel superieur aan mij zijn; anders was je niet met hem getrouwd."

Rita's oogen vonkten.

„Hij begrijpt, dat ik een persoonlijkheid ben!" viel zij uit.

Leo knikte, draaide de steel van zijn glas tusschen de vingers.

„Met andere woorden: hij is niet jaloersch. Ik hield te veel van je om niet jaloersch te zijn."

„Jij was 't op alles van me! Op elke vriend of vriendin..."

Zij stokte. Mies Vunders en Lenie Dagrind waren in de hal gekomen, keken verstolen naar hen.

„Kom er bij zitten, meisjes!" noodde Leo. „Mies, waar heb je die avondjurk vandaan?"

„Gaat je niet aan!" snibde Mies lachend. „In jouw zaak verkoopen ze zoo iets goeds niet."

Rita stond op, ging Lex opzoeken. Hij zat met Rein Vunders te boomen over een pas verschenen werk over droom-psychologie.

Vunders hechtte groot gewicht aan 't oordeel van Drumond; sinds Lex hem gered had uit een geestelijke inzinking, droeg hij dien redder een genegenheid toe, eerlijker en dieper dan waartoe zijn ietwat laksche wezen in staat scheen.

't Viel Lex op, dat Rita er verhit uitzag; in haar oogen speelde een zweem van onrust.

Zou 't toch moeilijk voor haar zijn? vroeg hij zich af.

Toen hij, thuisgekomen, 't haar ronduit vroeg, gaf zij zonder eenig bedenken antwoord.

„Ik had even met Leo gepraat; toevallig zaten we