is toegevoegd aan uw favorieten.

Spel van vier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de moeite niet meer waard. Op de trap stond ze een oogenblik stil. Ons leven was een hel. Een hel! dacht ze. En putte met opzet uit herinneringen, die zij gewend was, weg te dringen: Leo razend van drift omdat zij weigerde, zich naar zijn wenschen te schikken, verwijten en vernederingen... Verzoeningen... haar hand wuifde af, als kwam een ander met die herinnering aandragen. In een vaart liep zij naar boven, duwde zacht, maar zonder aarzelen, de deur van Wims kamertje open, wenkte Noes.

Leo voelde zich tevreden, 't Idee, dit aan Rita te vragen, was die morgen spontaan in hem opgekomen, toen hij met de chef van Confectie sprak over de noodzakelijkheid, iets nieuws onder 't publiek te brengen. Vroeger had hij er nooit aan gedacht. Hij zou niet gewild hebben, dat zijn vrouw voor de zaak werkte.

Zoo zou hij 't aan Rita uit kunnen leggen; zij zou 't begrijpen ook, ze kende hem immers door en door. Of was dat maar schijn? Ze had zijn jaloerschheid nooit begrepen, als wat die was: bezeerde liefde. Hij stond op, beende door de kamer, handen in de zakken.

Noes kwam lachend binnen.

„Loop je te ijsberen?"

„Ik moet noodig weg," zei hij.

Zij kuste hem.

„Eenig, dat Riet modellen voor de zaak gaat ontwerpen! Waarom heb je mij niets ervan verteld?"

„Ik bedacht 't vanmorgen ineens. De chef wou iets nieuws beginnen om 't publiek te trekken. Je moet tegenwoordig capriolen maken."

,,'n Mooi compliment!" zei Rita.