is toegevoegd aan uw favorieten.

Spel van vier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij kleurde onder zijn strakke blik.

„Wat ik vergeten ben of niet, doet er niet toe," zei ze snel. ,,'t Gaat om Noes."

Hij liet zich achterover vallen in zijn stoel. „Mijn god wat wil je toch? Is Noes ongelukkig?"

„Nee." Rita voelde een plotselinge onrust, spijt om wat zij gezegd had. Wat voor reden had zij, over Noes te beginnen? „Laten we er niet meer over spreken." Zij nam een teekening in de hand.

Maar Leo, gelokt tot vertrouwelijkheid, volgde haar niet. Hij haakte er plotseling naar, Rita te doen weten, hoe hij innerlijk stond tegenover Noes. En het zóó, door het aan Rita uit te spreken, meteen voor zichzelf helder te belichten.

„Weet jij," vroeg hij langzaam, „dat Noes indertijd uit eigen beweging naar mij toe is gekomen?"

Rita schrikte op. „Ik vraag je zulke confidenties niet," zei ze in innerlijk verweer.

„Weet je 5t?" herhaalde hij.

„Ja. Zij heeft 3t me verteld. Die eerste middag in 't voorjaar, toen zij bij me kwam."

„Ik zou haar nooit gezocht hebben," verzekerde Leo. „Maar nu ze kwam... ik voelde me zoo verloren..."

„Wat heb ik hiermee te maken?"

„Kom... doe niet zoo agressief," pleitte hij. „Je lokt die confidenties uit, door over Noes te beginnen."

„Ja; dat had ik niet moeten doen," erkende Rita.

„Bovendien..." een lach trok om zijn mond, glom in zijn oogen, „nu ik tot je vrienden behoor, heb ik hetzelfde recht als andere vrienden van je: met confidenties bij je te komen."