is toegevoegd aan je favorieten.

Spel van vier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Haastig sprak hij voort. „Bij onze scheiding was alles zoo ellendig verward; ik heb 't mezelf niet kunnen vergeven, dat ik op jou..." hij werd bleek tot in zijn lippen, formuleerde met moeite de volgende woorden... „heb geschoten."

„Zwijg toch!" Rita sloeg de handen voor haar gezicht.

„Ik moet van je hooren, dat je mij dat vergeeft."

Rita voelde een huiver opklimmen langs haar rug.

„Ik heb er nooit meer aan willen denken," zei ze dof. „Ik wil 't vergeten."

Hij zat nu dicht naast haar. „Ik was buiten mezelf, ik kon 't idee, dat je weg wou van me, niet verdragen—"

„Ja, ja, dat weet ik."

Haar bevende hand zocht de zijne. „Laat 't vergeten zijn."

Als in een ban zaten ze een oogenblik hand in hand. Herinneringen golfden af en aan als deiningen van de levenszee, waarop zij hulpeloos meedreven, mèt de geheimen, die hen bonden, geheimen van hun lichaam en geheimen van hun diepste wezen.

Hun oogen zagen elkaar aan en herhaalden Rita's laatste woorden: „laat 't vergeten zijn."

Zij maakte haar hand los, schoof van hem weg.

En de stilte duurde; beiden staarden voor zich uit.

Eindelijk zei Leo: „begrijp je, dat ik veel mis in Noes?"

De ban was verbroken. Rita haalde diep adem.

„Als je niet héél jong meer bent," zei ze en haar stem klonk eentonig, „dan leer je, dat er altijd een gemis blijft, 't Volmaakte bestaat niet."

Leo's hoofd boog naar haar toe.