is toegevoegd aan je favorieten.

Spel van vier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wim was vooral de eerste twee weken lastig door zijn zwakte, die in hem 't natuurlijke evenwicht verstoorde tusschen willen en kunnen; ze moest zijn aandacht vasthouden met kalme spelletjes, terwijl hij, in de uitgelaten vreugd om zich beter voelen, draven en spelen wou tot hij er bij neerviel; 5s middags, in 't rustuur, zat zij bij zijn bed tot hij insliep en was bij zijn ontwaken terstond weer present. Ze wist, hem zoodoende te verwennen, maar troostte zich er mee, dat deze verwennerij noodig was voor zijn volkomen genezing. En zij voelde 't als geluk, dat hij steeds meer aan haar gehecht raakte. Een heimelijke angst, schier ongeweten voor haar verstand, leefde in haar, dat 't kind nog eens dat vreemde visioen zou hebben, nog eens de verschijning van zijn moeder zou zien. En dat zijzelf dan opnieuw die drukkende beklemmende tegenwoordigheid zou voelen, waar haar verstand geen raad mee wist.

Maar Wim sprak nooit meer over zooiets; het visioen scheen totaal uit zijn herinnering te zijn verdwenen.

In Rita kiemde allengs de geruststellende gedachte: Als 't dan zoo geweest is, dan weet Lottie, dat haar kind bij mij veilig is. De gedachte leek haar absurd juist om dat als,- maar geheel vrij ervan komen kon ze niet.

Met Lex sprak zij er niet over en ook hij roerde 't niet meer aan, maar in deze weken werkte hij de nieuwste literatuur door op 5t gebied der parapsychologische onderzoekingen. En bleef voelen, dat die ééne simpele ondervinding hem als 't ware open deed zijn voor veel, dat hem anders in die literatuur onaanvaardbaar zou hebben toegeschenen. Zijn wetenschappelijke zin onderkende, dat hier een gevaar school: 't gevoelsargument, machtig in