is toegevoegd aan je favorieten.

De drie dwazen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hebben vier dagen den tijd om onze zaken te doen en met den consul te spreken; we kunnen al geld verdienende onzen plicht van medemensch volbrengen. Al het mogelijke zullen we te werk stellen om Henri nog levend aan te treffen.

Carolien kreeg een kleur van opwinding toen zij voorzag hoe naar alle waarschijnlijkheid de dingen zich zouden voltrekken. Zij overwoog stil voor zichzelf, dat deze zeereis haar verzwakten man tot heil zou strekken. Het ongeluk van haar vroegeren minnaar kon nog na al die jaren het behoud worden van hem, dien zij nu voor niets ter wereld zou willen verliezen. Kon iets fantastischer samenloopen?... Misschien dat beiden hem nog een laatsten groet zouden overbrengen van de jeugdvriendin, die hij in kommer achtergelaten had. Het zou het einde zijn van een roman, die twintig jaren geleden begonnen was. Die avond eindigde met de belofte van Gerard, dat hij den volgenden morgen aanwezig zou zijn, om met Thomas samen naar het kantoor van de Holland-Amerikalijn te gaan.

Den dag nadien kregen beiden engagement voor de eerstvolgende reis, die over twee dagen zou aanvangen. Het trof dan juist gelukkig, dat Thomas nog op tijd kon terug zijn voor den aanvang van het Winterseizoen in den schouwburg en Gerard voor de Fransche Opera in den Haag. Dienzelfden dag stond hun bagage reeds gepakt. Het geld voor hun aanmonstering, dat volgens oude traditie door de meeste Holland-Amerika muzikanten, reeds binnen twee dagen in allerlei kroegen doorgebracht wordt, bewaarden ze zuinig, om het in dringende gevallen te New-York gereed te hebben, en toen het uur van vertrek naderde, werden ze door de gansche familie, die, uitgezonderd vader en moeder Wiedhof, het treurig doel van de reis kende, naar de Boompjes gebracht.

Toen eindelijk de boot uit het gezicht verdween en al sinds eenige minuten het nawuiven der vertrekkenden niet meer te zien was, stond Carolien met Henri aan haar arm