is toegevoegd aan je favorieten.

Tussen twee zomers

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

SNEEUW.

Sneeuw die onverwacht geschonken De alledaagse dingen dekt,

Dat ze schilderachtig pronken Tot een diep bestaan gewekt,

Vereenvoudigster der vormen, Glooiend als een rozeblad,

Stilte over alle stormen,

Wachten in zichzelf gevat,

Als wij niet meer aan u dachten Keert gij, steeds dezelfde, weer. In het grijze van de nachten Daalt gij langs de huizen neer.

En wij lopen en zien kindren, Roodgemutst, ze gaan voorbij. Als uw pracht begint te mindren Raken wij al van haar vrij,

Want gij zijt met ons verbonden In de diepste achtergrond Die wij voor 't bewustzijn vonden Uit wat om ons kindzijn stond.