is toegevoegd aan uw favorieten.

Dokter Heldring's groote conflict

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

prijst hij zich gelukkig met de rust en vrede van dit land. Hier in het binnenland van Java, in het leven tusschen de inlanders vindt hij het Indië van z'n kindertijd, waarvan hij in z'n europeesche jaren de herinnering altijd met zich meegedragen heeft als een bron van vertroosting.

HOOFDSTUK II

BERNARD HELDRING's kinderjaren in Indië lagen in z'n herinnering als een wijde eenzaamheid. Als hij aan z'n kindertijd dacht, zag hij zich als een kleine jongen spelende op het erf voor het lage bamboehuis. Het lag op een heuvel, die zijn groene glooiingen ver in het dal vooruitschoof. Om hem heen, zoover hij zag, waren er de terrasvormige sawah's, licht- en lichteren nog lichter groen, met spiegelende watervlakken, weerkaatsend den hoogen blauwen hemel en de witte wolkgevaarten. En de stilte was vol van het eeuwige waterruischen ... de snel stroomende beken, zich splitsend in kleinere beekjes, die in watervalletjes zich klaterend stortten van de heuvels, in meer effen stroom voortkabbelden en, zich splitsend en weer splitsend, eindelijk murmelend afvloeiden over de terrassen der rijstvelden. En achter het huis, tegen den berg op waren de theetuinen.

De kleine jongen liep daar verloren in rond. Vriendjes had hij niet; beneden in de dessa speelden wel de bruine

kindertj es, maar zij n vader had hem verboden er heen te gaan.

De tuinjongen sneed bootjes voor hem uit stukjes hout, die hij drijven liet in den kleinen vierkanten vischvijver achter het huis. Uren lang zat hij op den gemetselden rand en keek er naar, hoe het scheepje ronddreef. Het water was zoo helder, dat de bodem te zien was. Daar beneden was het een gewriemel van visschen. Hij kende er verscheidene van. De groote zwarte bijvoorbeeld, met