is toegevoegd aan uw favorieten.

Dokter Heldring's groote conflict

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bescheiden op, dat z'n tegenwoordigheid niet meer te merken was dan die van een wassen beeld. Na de soep kwam er brood als een hollandsche koffietafel, waarbij de koffie door ijswater vervangen werd, en als dessert alleen wat vruchten.

Buiten suisde de wind over de trechters der ravijnen en overstemde het muskietengezoem; de gordijnen aan de open deuren der eetkamer bolden en flapperden zacht. Aan den drempel stond diep-zwart de nacht; ondoordringbaar en mysterieus. En Hetty kon soms luisterend het hoofd opheffen, als ving ze bij het langsstrijken van den wind een geheim op, dat toch vervluchtigde zoodra het gevat werd.

„Hoe stil is het hier," kon ze dan, als in diepe verwondering vragen. Ze had iets peinzends over zich gekregen sedert ze hier was; een stiller accent, dat Bernard bekoorde als een nieuwen kant van haar wezen. Als ze later in de zitkamer zaten, die aan den anderen kant van het huis gelegen, uitzag naar de zijde van het binnenland, beiden verdiept in een boek, merkte hij op, hoe ze telkens van haar lectuur wegzwierf en het gezicht naar het open venster keerend, luisterde naar de geluiden van den nacht.

„Wat is er, Hetty, waar luister je naar?" vroeg hij met een glimlach.

„Het is zoo vreemd hier 's avonds." Ze huiverde even. „Nee, je moet niet denken dat ik bang ben ... ik ben heelemaal niet bang; als ik alleen thuis was zou ik kunnen gaan slapen en vergeten de deuren op slot te doen, omdat jij dat altijd doet. Maar er is zooiets vreemds hier in den nacht. Ik kan het niet uitdrukken ..." Ze stond op en leunde over de vensterbank. „Er is iets in dat me beklemt. Hoe ontzaglijk donker is deze duisternis; en zoo wijd, zoo eenzaam ... zoo, alsof jezelf erin verloren raakt."

Hij was naast haar komen staan en schouder aan schouder keken ze uit in de donkerte.