is toegevoegd aan uw favorieten.

Dokter Heldring's groote conflict

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de kinderen thuis te laten; de nennehs O kunnen toch op Ze passen."

„De moeders zullen niet willen, veronderstelde de wedonoh met een zijdelingschen blik van onder z n oogleden naar den dokter.

„O, zeker; als wedonoh hen zegt, dat het moet, zei

Bernard rustig. # „

„De kinderen zijn gewend in den rook te zitten ... ',',Neen, daar kunnen ze niet aan wennen; heeft wedonoh nooit gezien hoe hun oogjes ontstoken zijn en nooit gehoord hoe ze hoesten?"

De wedonoh werd onrustig onder dezen directen aanval. Zijn bloote voeten schoven heen en weer over de cementen vloer der galerij met een schurend geluid.

„Misschien zou het beter voor ze zijn in de dessa, maar als'de moeders niet willen kan wedonoh niets doen ..." hield hij koppig vol, onder z'n half neergeslagen rimpelige oogleden het wit van z'n oogen draaiend naar Bernards kant.

„Dan is het natuurlijk mogelijk ..." Bernard nam een lange teug uit zijn glas, zette het neer, veegde z'n mond af en keek toen recht de wedonoh aan, ... „dat de arbeidsinspectie zich ermee bemoeit."

De schurende voeten hielden stil; de platte teenen krampten zich naar binnen, zooals een kip in den gron

wroet. . 4 . . , ,

„Het zal beter zijn als de arbeidsinspectie het gelast;

wedonoh is een oud man, nietwaar, en heeft veel werk; het zal hem veel soesah besparen," meende Bernard beminnelijk enstondop. „Het wordt avond, we moeten naar huis ...

„Wil de kandjeng dokter niet nog wat drinken? vroeg de wedonoh, den titel „kandjeng" kiezend, om daarmee uit te drukken, wat een nederig man hij wilde zijn. „De njonjah brengt zelf het kind naar bed; we moeten

nu gaan."

*) grootmoeders.