is toegevoegd aan je favorieten.

Dokter Heldring's groote conflict

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze liep op hem toe, ze troostte hem in haar armen,

kuste hem op zijn mond.

„Liefste ... liefste van me, ik wou je immers geen verdriet doen." .... t-

„Dat weet ik immers wel kind," hij trachtte te glimlachen maar het werd een pijnlijk vertrekken van zijn lippen, „ik ben een saaie man voor je geweest. Ik heb je te weinig afleiding gegeven, te weinig van al die dingen, waar een vrouw behoefte aan heeft. Ik heb vroeger wel eens gedacht, als ik je met Gerard samen zag, dat je mij een vervelende droge kerel moest vinden.

„Ik heb je lief, zooals je bent," haar oogen glansden door haar tranen heen als fluweelige donkere violen onder dauw, „ik zou je niet anders willen, m'n lieve, zwaarwichtige man." , Ze zaten naast elkaar op den rand van het breede bed,

onder de draperie van de half geopende klamboe.

Hij knikte ernstig. „Te zwaarwichtig. Ja, dat ben ik. O, ik wou, dat ik het leven een beetje luchtiger leven kon. Maar het zal me nooit lukken," een zware zucht ontsnapte hem, „je zit opgesloten in jezelf en je moet leven met den

aard, die je meegekregen hebt."

„Iedereen moet leven met z'n eigen aard, zei rietty, weer met die wonderlijk ijle stem, die hij niet van haar kende, „ik evengoed als jij, er is geen ontkomen aan, al

Zou je het nog zoo graag willen." _

Hij huiverde even. En in een duisteren angst, alsox hij bezig was haar te verliezen, trok hij haar aan zijn borst. Met een gebaar, ongewoon heftig voor zijn flegma drukte hij z'n gezicht in de warme geurende vacht van haar haar.

„Laten we nog eens opnieuw beginnen, Hetty, heelemaal opnieuw. We hebben elkaar immers zoo lief, dan

moet het toch kunnen." >

Ze antwoordde niet. Maar ze vlijde zich m Z n armen om zich willig in z'n omhelzing te laten koesteren.