is toegevoegd aan uw favorieten.

Dokter Heldring's groote conflict

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat ze nu op haar hoede moest zijn. Het zette haar strijdlust aan en toen hij opkeek, lachte ze hem uitdagend toe.

„Dien kant ken je niet van me, hè?"

Hij gleed op het kussen naast haar neer.

„En als ik nu eens lust had je van dien kant te zien?"

Ze keken elkaar aan als twee kampvechters, die elkaar meten.

„Ga je gang," zei ze, terwijl haar oogen spotten en haar lippen beefden.

Hij nam haar voet, door het lichte schoeisel bijna onbedekt gelaten, in zijn eene hand en legde de andere om haar enkel. Zijn oogen drongen in de hare, terwijl de druk van zijn handen door de ragfijne kous dringender werd. Hij wachtte tot hij haar klare blik zag vertroebelen en als terugwijken. Toen bukte hij zich snel en drukte zijn mond in de weekheid van haar knieholte.

Ze sprong op, alsof ze gestoken was.

„Dat is unfair van je, Eddy." Ze stikte bijna in haar woorden.

„Zeg het nog eens." Hij lachte en hield haar beide handen in zijn vibreerenden greep.

„Wat?" bracht ze onthutst uit.

„Dat weet je wel," fluisterde hij met een vreemd bewogen geluid.

„Eddy ...zuchtte ze bevend.

„Schat."

Een heftige ontroering maakte de atmosfeer zwaar.

Hij liet haar los. Ze waren beiden met hun houding verlegen.

Hetty zocht naar haar hoed en mantel en meende die achter z'n schildersezel te vinden, waar een groot doek, een zeegezicht, op stond. Ze deed een stap achter den ezel, zag met een half oog iets van een naaktfiguur op een doek dat tegen den wand stond, maar daar ze het gezochte niet vond, keerde ze dadelijk weer om, zag haar hoed