is toegevoegd aan je favorieten.

Dokter Heldring's groote conflict

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rijden een eind om, het is in het dal aan den anderen kant. Maar hij heeft natuurlijk de voetpaadjes genomen, dat snijdt wel een stuk af."

De wagen zwenkte het erf van het ziekenhuis op, waar voor de treden der galerij, die het geheele gebouw omgaf, de man nog ineengehurkt zat op dezelfde plaats, waar de toewan dokter hem gelast had te blijven wachten.

Het was een wezen uit het hart van het land. Het bovenlijf geheel bloot, had hij om het middel een stuk sarong, dat hem tot de knieën reikte, bijeengehouden door een leeren gordel, waar een breed mes in stak. De verwarde bos lang blauwzwart haar stak, tot een knoedeltje ineengedraaid onder een frommelige zwarte lap van een hoofddoek uit. Z'n pezige ledematen zagen eruit of ze nog verwantschap hadden met de lianen uit het oerwoud; z'n voeten, met de wijd afstaande groote teen, leken nog geschikte grijpinstrumenten; z'n geheele, door den veldarbeid bijna zwartgeblakerde lichaam, waarvan de gespierde torso een in vorm gebrachte natuurkracht geleek, scheen nog het donker geheim van het oerwoud gevangen te houden. Toen de auto naast hem stopte, glipte er even van onder z'n neergeslagen oogleden een verschrikte blik omhoog.

„Stap in, Karto, Kromo, of hoe je heet," riep Bernard, boven het geronk van den motor uit, „je mag meerijden."

Er kwam geen beweging in de donkere gedaante. Hij zag zelfs niet op. Een ambonneesche ziekenoppasser, die, in glanzend gestreken, hagelwitte kleeding, het glad geoliede haar correct gescheiden, op lichtbruine molières, waaruit z'n bloote beenen als gepolijst oud eikenhout te voorschijn staken, voorbij dandineerde, schoot gedienstig toe en gaf den dessaman een schop tegen dat deel van z'n lichaam, waar de sarong strak overheen spande. „Vooruit karbouw, je moet instappen; hoor je niet wat toewan dokter je gelast, göblök x) dat je bent."

J) stommeling.