is toegevoegd aan je favorieten.

Doolhof

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet wat u met stijl bedoelt." De schilder ontketent een storm van gelach; en iedereen praat door elkaar. Als hij koppig doorgaat over de stijl in schilderkunst, over van Gogh, die toch geen stijl heeft, luistert niemand naar hem, behalve zijn vrouw.

Zijn dochters vallen hem brutaal in de rede: „Och vader, schei toch uit met die ouderwetsche koek, en staan ongeduldig op. Beiden hebben kortgeknipt haar, magere, harde lichamen, sterk, maar zonder lenigheid. De jongste is de brutaalste; zij trekt haar vader aan zijn baard en roept: „Wij gaan de duinen in. Wie gaat er mee?"

Bruno haalt zijn schouders op. Hij houdt niet van „kilometerwandelingen."

Eduard praat nog even door met de Munnik, maar de schilder en hij spreken langs elkaar heen en als mevrouw de Munnik er zich ook nog mee bemoeit, geeft hij 't heelemaal op.

Een poos later loopt hij met Peggy op een smal weggetje, tusschen lage dennen, afdalend naar een diepe kom in de duinen.

„Hebt u ook opgemerkt dat vrouwen van artiesten zich langzamerhand gaan verbeelden dat zij alle problemen van de kunst in haar zak hebben ? Ik kan allerlei soort vrouwen verdragen, maar niet deze..."

Peggy lacht. „Ik geloof juist dat u maar heel weinig soorten vrouwen kunt verdragen! Omdat u gevoelige zenuwen hebt."

„Zoo? Is dat dadelijk aan mij te zien?" Hij kijkt