is toegevoegd aan je favorieten.

Doolhof

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

li ge dingen; die heb ik weg laten nemen. Ik zal thee zetten of neem je liever een glas vermouth? Hugo bracht een flesch voor me mee..."

„Graag, graag iets opwekkends. Ik ben... ik voel me soms zoo moe, zoo doodelijk moe."

Zij gaat weer zitten. „Heeft Hugo zich bij je beklaagd dat ik niet meega?" vraagt zij opeens.

„Beklaagd? Dat niet. Maar ik merk wel dat het hem ontzettend veel verdriet doet." En als Anita zwijgt, vraagt zij bruusk: „Is dat een breuk tusschen jullie? Is je liefde voorbij?"

Anita schudt het hoofd. „Je begrijpt het niet, Peggy. Kom eens naast me zitten, hier op de bank. Ik heb je zooveel te zeggen. Ik zou 't verschrikkelijk vinden als jij, Hugo's zusje, mij verkeerd beoordeelde. En het is toch mogelijk, want je kent me niet. Zeg me eens eerlijk, ben je in je hart niet altijd bang geweest dat ik Hugo voor zijn leven zou vastleggen in een huwelijk met een veel te oude vrouw?" Peggy wendt haar oogen af.

„Vroeger," zegt ze eindelijk, „ben ik daar bang voor geweest. Ik bekeek je met parti-pris en argwaan; maar ik moest die vijandigheid wel afleggen en ik eindigde met je lief te vinden, zóó lief, dat ik mij best begrijpen kon, dat Hugo van je hield. Ik heb daarna dikwijls aan je gedacht — met veel sympathie — ofschoon ik wel eens jaloersch was... want ik ben jaloersch van aard."

Anita strijkt liefkoozend langs Peggy's wangen. „Je bent oprecht..."