is toegevoegd aan je favorieten.

Belijdenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

3.

Hoogmoed

De trage golven gaan verstarren, schots na schots komt langzaam-schurend aangeschoven, staat, valt, en werkt zich moeizaam weer naar boven, tot, saamgekopt, beweegloos als een rots,

staan ze, gebeeldhouwd door de handen Gods;

stilte — wat schilfers ijs, ritslend verstoven; maanlicht glijdt stoorloos-koel door schotsenkloven: 't gelaat der zee staart strak in stroeven trots.

Mijn God, Gij zondt uw Liefde, scherpe zon

die, brandend, spleet; toen sterke stormwindvlagen:

't breken verstarder zielezee begon,

hield aan — de laatste schots ligt stukgeslagen. Gij kendet dit hoogmoedig hart: het kón z'n zelfgeschapen trots niet langer dragen.