is toegevoegd aan uw favorieten.

Belijdenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

II.

Verloren licht

Als wolken, zacht doorgloeid, den koepel schoren der luchten waardoor scheemring naderschuift tot duisternis al laag en lager luift,

buigen z' hun zuilen nog, half-licht, te voren;

want trok de zon 's avonds geelroode sporen langs zee, haar goud vlokt los dat glanzend kuift der wolkkolommen rand en, wijkend, wuift waar late sprankels glimmerend vergloren.

Ook ik dronk eens uw Licht; o verre vreugd, o nog eens vaders warme stem te hooren,

schoon stokkende van smart, roemend uw deugd

in kinderlijk vertrouwen niet te storen — verdonkerd is het Licht van vrome jeugd;

komt nooit, o God, een enkle straal doorboren?