is toegevoegd aan uw favorieten.

Parade gaat door!

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mevrouw De Graaff niet?? O, neem me niet kwalijk, dan even voorstellen.... We plagen mevrouw met....

— Wat hebben ze toch over uw hoed? vroeg Willem en het was of hij gevraagd had: wat is toch die droefheid in uw oogen? De jonge vrouw haalde de schouders op.

— Ik weet het niet, meneer Caers, uw schoonzuster schijnt hem te bewonderen. En het is toch maar zoo'n doodgewone, niet?

's Avonds, op het terras van het Badpaviljoen, ongeveer dezelfde kring. Mary had al haar Zwitsersche maniertjes van den ontmoetingsavond. De lucht was balsemig; in de diepte gromde de zee als een getemd dier. Hij zou nu graag in zijn eentje afdalen naar het strand en zich stilletjes in het water wegstoppen. Inplaats daarvan zat hij aan een stoel geplakt en zag hoe de wind oneerbiedig speelde met de kinvlokken van zijn vader. Bijna alle jongelui waren nu in de zaal, waar de muziek weer diezelfde foxtrot begon.

— Kom jij niet dansen, Wim?

— Straks.

Het was bijna donker en er hingen sterren in het grauwe randje haar om zijn vaders kruin. Waarom kon hij nu niet naar hem toegaan en hem alles vertellen van Mary en van de kellnerin en van de droefheid in de oogen van dat vrouwtje, die zijn eigen droefheid moest zijn? Er was droefheid in de zee en in de sterren en in het verre signaal van een boot uit den avond. Het was hem, of het werkelijke leven ergens anders moest liggen, ver achter de bleeke kim. Alsof de droefheid er was om ons menschen te waarschuwen dat wij ver van de zuivere