is toegevoegd aan uw favorieten.

Parade gaat door!

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vrij van sterken drank en met een kapitaal aan goud in haar mond; overigens een niet onaardig bekje). Peter is niet ondankbaar en neemt je zeker bij zich op de afdeeling mèt een salaris. Maar het beste zou zijn als je zoo gauw mogelijk hoornlessen nam. Een vreemd en beklemmend gevoel: zoo plotseling niets te doen te hebben. Willem keek met ongewone belangstelling naar de politieagenten en de vuilopruimers, die zich nuttig maakten, een weekloon verdienden. Zagen zij hem minachtend aan? Ik ga nu al lijden aan een minderwaardigheidscomplex. Het was koud geworden, Leipzig een eindelooze asfaltbaan naar alle richtingen: Plagwitz, Stötteritz, Volkmarsdorf.... triestige stapelingen smeriggrijze huizen en fabrieken, maar vol werkende menschen, die hun bestemmingen hadden. De eenzaamheid woog als steenen aan zijn voeten, drukte zijn borst en beklemde zijn ademhaling. Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan en zeggen: ik heb gezondigd. Maar in den bijbel staat óók: Wees niet bezorgd voor den dag van morgen; geen muschje valt zonder den wil van den hemelschen Vader. Hij zag ergens een groote kist naar beneden sjouwen; mannen laadden haar op een vrachtwagen. Een glas- en porceleinwinkel. De eigenaar stond aan de deur. Willem lichtte zijn hoed, vroeg of er misschien kantoorwerk voor hem te doen viel. De man riep: Kreuzdonnerwetter noch e'mal! Vorsicht! tot de mannen met de kist, en ging langs hem heen naar binnen. Daar hij zijn pension vooruit voldaan had keerde Willem op den gewonen tijd naar de Emilienstrasse terug om te eten. De jonge Amerikaansche professor, die een week geleden met zijn bleeke, rosse vrouw zijn intrek bij Frau Steckmeier had genomen (hij volgde