is toegevoegd aan uw favorieten.

Parade gaat door!

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de dokter boog zich over haar heen.

— Christian.... Jemand soll doch....

De medicus begreep. Willem zag: hij had dergelijke zaken meer bij de hand. Maar waarom denk ik dit zoo koud? Er ging toch een mensch, een moeder sterven....

Dieper boog zich de geneesheer over het bed.

— Nu moet je eens goed luisteren, vrouwtje.... (De opgewekte gemoedelijkheid van den arts aan een ziekbed). We gaan gauw beter worden oho! dat zul je eens zien, 's wirdbaldFrühling sein, en dan.... Maar je moet mij toch zeggen, nietwaar? heb je geen familie die bij je kan komen? Geen moeder? Nich'? Geen vader? Nich'? Geen vader van.... het

kind?

De zieke antwoordde niet. Haar oogen bleven naai de kringen aan het plafond staren. De dokter wachtte; hij nam zijn brilletje af, veegde het schoon aan zijn mouw en zette het ding weer op zijn vleezig

neusje. T.T.„

Geen vader? Denk eens goed na!... Tot Willem

mompelend: Sollt' ma' nich' glauben: hats wie 'nen

Schnupfen bekommen? Immer dasselbe!

Het scheen nu, dat Minna de lippen geopend had,

als dacht zij werkelijk na; dan krompen ze weer

pijnlijk samen en er kwam een harde trek op het

smalle kindergezicht. Die trek — de bitterheid op

het gezicht van Mary, den morgen in den tuin te

Een onrust doorwoelde Willem — zijn snelle ademstooten trachtte hij te bedwingen. Deze dokter bleet hem antipathiek; hij wilde zich afwenden maar het was of de zieke zijn blikken vasthield, tot zich trok, zoodat hij ze niet van het bed kon houden.