is toegevoegd aan uw favorieten.

Parade gaat door!

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoodra hij was binnen gekomen had het meisje haastig en beschaamd de kamer verlaten. — Plagend:

— Jetzt doch gewiss Ihre Braut?

— Hab schon gesagt: fehlt mir die Zeit mir so etwas anzumessen. Blosz eine Freundin. Habe eine ordentliche Menge Freundinnen, passen Sie auf! Und was also machen wir morgen?

Willem dacht er aan terwijl hij naar de gichelende deerntjes aan het water keek en dan weer naar den uitgestrekten jongen in het gras, die zoo volmaakt onbewust scheen van haar aanwezigheid.

Op weg naar de stad dronken zij in een zomertuin een glas bier onder de herfstige boomen. Een kind in een wit jurkje kwam van haar schommel af en stond midden op het pad Christian aan te gapen. Die was bezig Willem van een tocht te vertellen — een troep rijke Amerikanen die hij met een touringcar had moeten rondrijden door de Sachsische Schweiz. Zijn vilthoed van een onwaarschijnlijk grijs-blauw kleurtje was onder 't praten in het zand gerold tot vlak voor de voeten van het kleine meisje.

— Und jetzt hören Se mal — die ééne, dikke, Meester Havingort of Davenport, was directeur van een groote vleeschfabriek in Chicago. Je weet wel: zoo een waar ze honden en katten in blikjes stoppen met een mooi papiertje erop en de menschen van Europa slikken het als je fijnste reebout. Tenminste — dat heb ik wel eens gelezen; als ik dus lieg, dan lieg ik in commissie van de kranten, die je zoo véél wijsmaken, dat is waar.... Wel Mariechen, kom je mij m'n hoed brengen? Das ist nett von dir!

Het meisje hield den hoed in haar knuistjes geklemd voor haar plankig gestijfseld borstje, zooals