is toegevoegd aan uw favorieten.

Parade gaat door!

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ische daden, ontsluit hij de schrijn van zijn roem en speldt zich de rij eereteekenen op de breede borst. Zoo stapt hij het dorp door en deelt er met de waardigheid van een koning genadig-gul zijn groeten naar links en naar rechts. Er wel verre vandaan dat men om zijn wat wankelen koers daarbij zou lachen, schijnt men — het deerntje aan haar tobbe, de bes achter haar hor — gelukkig met de onderscheiding. Armands voorvaderen waren Hugenoten uit de Cevennen, en, ziet-u meneer, als ik tot de paapschen behoorde zou ik kunnen biechten. Nou doe ik die blikjes maar an, allicht dat onze lieve Heer ze van uit zijn hooge kijkplaats ziet blinken en de slechte beurt uit zijn boek veegt die ik weer eens bij hem gemaakt heb....

Op een blakend witten morgen vol zon overviel Willem Caers de wensch het verhaal van zijn leven op schrift te brengen, 's Middags kocht hij, daar zijn vulpen hem begeven had, een fleschje inkt, pennen en een paar cahiers bij den kruidenier en zette zich, na het eenvoudig avondmaal in de boersche gelagkamer van ,La Couronne d'Or', voor zijn tafel neer. Het papier zag er apocrief en harig uit, en hij bleef er langen tijd op staren. Een geritsel buiten zijn raam deed hem opzien. Nadat hij glimlachend ontkennend had geschud tegen wie hem op dit ongewenscht moment kwam storen, doopte hij zijn pen in en schreef, bijwijze van inleiding: ,Zoo juist heeft Camille door mijn venster gekeken. Tusschen het klimop hebben zijn donkere oogen als vonkjes geschitterd en uit de geheimzinnige teekens die hij mij gaf maakte ik op, dat hij mij naar buiten wilde lokken. Toen hij mij het hoofd zag schudden is hij stil weggegaan, vermoedelijk teleurgesteld