is toegevoegd aan je favorieten.

Intieme revue

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ze geven zooiets niet aan iederéén", zei van Ratburgh stralend. „Je kunt er een heele stad mee uitmoorden.... Ze zijn gek wat betreft de weigering van de machine, maar ze hebben wel menschenkennis. Ze zagen dadelijk wie ik was.

Hij borduurde verder op de ratten, en dat de machine prèttiger voor ze zou zijn geweest, maar dat ie de arsenicum goed dik op het brood zou doen met suiker voor de lekkere smaak.

„Het is misschien toch beter," zei ie gedurende een macaroni-schotel, „om ons niet te veel op het standpunt van de ratten te verplaatsen. Er zijn er te veel. Ze bijten babies en brengen pest."

En de goeie jongen ratelde maar door over ratten; hij was eenvoudig niet te stelpen en vertelde van zijn zolder, en van zijn provisiekast, waar er een was die aldoor weer kwam, en dat heel Nederland pal moest staan in den strijd tegen ongedierte, tot ie iets scherps-in zijn keel kreeg, waarvan Mama gebruik maakte om alles te laten overzwaaien op wat anders.

Gedurende de volgende dag liep Van Ratburgh door zijn huis rond in een witte jas met een wolk carbol voor eventueele infectie, en hij had twee schoonmaaksters gehuurd om te zoeken naar kieren en gaten, die ze allemaal dicht stopten met boterhammen, die belegd waren met suiker en arseen. Hijzelf had een vijzel uit de keuken laten komen en mengde nu één deel vergif en drie deelen suiker, wat ie in gelijke porties afmeette op een brievenweger met behulp van een limonadeglas. Toen het