is toegevoegd aan uw favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vrouwelijke meegaandheid-voor-hem, voelde hij haar heelemaal. Hij stootte, zonder zijn pas ook maar even te vertragen, op onzichtbare wijze de tranen terug, en geluk, breed-licht en blank als de zomersche middag, bracht hem in een moeilijk terugtedringen vervoering.

— Hélène, ik ben een kind.

— Dat weet ik.

Even kreeg haar gelaat iets ironisch-superieurs dat hem

niet hinderde.

— Ik wil zoo graag, Hélène, dat je zoudt beloven

mij tot je dood hef te hebben, zeker te weten, dat nooit een ander iets voor je kan beteekenen, maar ik besef de krankzinnigheid van dien romantischen, bekrompen eisch.

— Ik beloof het toch ook niet, glimlachte zij.

En toch zag hij voor zich op hetzelfde moment : een afgrond, een donkerte.

Hij verbleekte.

— Natuurlijk niet, zei hij kalm.

Even daarna:

— Hélène, liefste, plaag je me?

Hélène hield hem met haar oogen staande.

— Willem ... ik hou van je, wezenlijk en innig, laat mij dit niet meer zeggen, hé? voortdurend denk ik: Willem houdt heel, heel veel van me, verreweg het meeste van

alle menschen

— Ja, onderbrak hij schor.

— En dat geluk, dat groote, groote geluk, dat jij mij zoo