is toegevoegd aan uw favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De sonnetten liggen afgesloten in Hélène's boudoir.

De closetrol is veilig opgeborgen.

Dezelfde nachtstilte ademt er over heen.

Loofhut vervult zijn plicht als man.

Het kaasbolletje knikt naar een afhangende vrouwenborst-met-rimpels .

De romancier-volksleider-radiospeaker slaapt den slaap des rechtvaardigen. Zelfs nu heeft hij zijn paperassen nog niet afgelegd. Hij verspreidt onaangename menschgeuren en zijn lorgnet aan een lang, zwart koord ligt op zijn gore pyama.

Hélène slaapt haar lichten slaap met half geloken mond.

De klokken luiden.

Kerkgangers gaan de hooge stoep op.

Netgekleede volksvrouwen, heerachtige tramconducteurs, kleinambtenaars en klerken, enkele heusche dames en heeren.

Daar aanstonds worden diezelfde deuren geopend voor een bruid.

De verlengde toren klimt naar de lucht.

Hoog en trotsch overschouwt hij de lage huizen en de nietige menschjes.

Klankvol bazuinen de klokkegalmen ver weg over de beplekte wijdheid.

Dan wordt het stiller.

Het menschenbewegen duurt voort.

Een kind zingt.