is toegevoegd aan uw favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ida springt op... is op hetzelfde moment bij haar... omhelst en kust kaar.

— Huil je, mijn zuster, mijn alles ? Wat is dat, niet doen, niet doen!!

De luxe voorwerpjes bewegen zich.

Zij is al aan de tafel, verscheurt den brief heftig; de snippers verdwijnen in het prullemandje.

— Dwaze heveling...

Hélène is weer gelukkig.

Een zwaarte blijft haar den ganschen dag drukken.

Dan plotseling weet ze het: het gemeene gif van een abnormale jalouzie heeft zich in haar gevreten, tot in haar knoken: dood wil zij hem.

Ida is met de kinderen naar een kindervoorstelling.

De namiddag is gekomen, een herfstige regen, die haar de laatste maanden niet meer kon raken, spettert aan de ruit, het wintersche — er brandt reeds een klein vuurtje — heeft zich in de kamer genesteld. Hoe lang is het nu al van Willem? denkt ze. In zulk een schaduwig uur haalde hij wel zijn cello voor den dag... Kwam Ida maar... Ida, waar blijf je, de kinderen nemen Ida heelemaal in beslag... Zij staat op, rilt, haar handen klam... bloed stijgt naar haar hoofd... bij haar slapen kleuren rose vlekken... ze is verdwaasd... krankzinnig... is zij geen moeder ook meer, verwijt zij zichzelf.

Als Ida binnenkomt met de juichende kinderen-volblos, wordt de kamer tot wezenlijke huiskamer, het ge-