is toegevoegd aan je favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zamenlijke leven van de jonge vrouwen en de kinderen tot een lichtelijk-opgewonden, intiem spel.

Een mooie, bewegelijke groep.

De statigheid van Hélène, de uitverkoren mooie vrouw, een maitresse van adel, een beschaafde, verfijnde precieuse, heerschend en alles overheerschend met haar blond, haar gevuld, maar geproportioneerd lichaam, haar teint, haar parfum en Willem's eeuwigen droom: haar handen. Bij het gedempte licht van de inmiddels opgestoken schemerlamp laat haar gedistingeerd décolleté een blanken nevel vrij: en in haar hals valt een schaduwvlek als de schaduw van een hand op een blad wit papier.

Hélène is als één met den prachtigen donzen crapaud; in een gemakkelijk chique fauteuiltje met kussens en boluitgevoerden rug van tango-zijïge stof vis-a-vis met haar, zit Ida.

Het dienstmeisje serveert in de kleine, fijne kopjes van het Chineesche mocca-servies wat thee voor de kinderen; de dames gaan aan een snaps, zoo knus en voldaan zijn ze, maar dronken worden zij niet, want het is niet meer dan een verrukkelijke marasquin.

Jean wil op Ida's schoot, maar zij weert hem zacht maar pertinent af; de kinderen zitten mee aan in den kleinen kring op hun sierlijke stoeltjes met ronde, opengewerkte stoelruggetjes van glanzend notenhout, en met zijden geborduurde kussens vastgehecht aan de cirkelvormige zittingen.

Meta drinkt met kleine teugjes. Parmantig houdt zij