is toegevoegd aan uw favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoofd kende, legde zij den witten bundel op haar nachttafeltje bij het kleine, fijnbewerkte lampje, zette zich ervoor in nachtgewaad en fluisterde gearticuleerd het gedicht, dat zij zoo goed kende, waarvan iedere buiging, iedere rhythmische zachtheid haar verwant was, zoodat zij er tranen van in haar oogen kreeg:

Want ied're droom, O vrouw, leidt weer tot U. Zij prevelde den slotregel nog eens.

Want ied're droom, O vrouw, leidt weer tot U.

Willem was eenvoudig.

In mijn hart, Willem, was ik je toch altijd trouw, Willem ?!

In bed werd zij haar lichaam gewaar.

Onafwendbaar.

Willem, haar man, den vader van haar kinderen, verlangde zij nu bij zich te hebben, dat was toch een goede, reine gedachte; zij was nog jong en herinnering door de jaren heen was toch het mooiste—

Zij worstelde, de arme vrouw.

Jong en schoon.

... Ida... O nee... Ida, Ida... waar ben je?!!

O, groote God, heb toch erbarmen !!

— Daan, ik heb je laten roepen, ik weet het, doelloos... mijn kinderen zijn te ver weg. Jean komt nog wel eens thuis slapen, dan brengt hij me zelfs nog wat bloemen, delicaat gekozen... en Meta heb ik er nu voorgoed uit-