is toegevoegd aan je favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Aanmoedigingen, schrille klanken, rauw uitgesproken prognosen klonken door elkaar, vermengd met hysterische vrouwenkreten.

Tot het naderde: Leni's lijf werd soepel, zij sloeg Jean, die zeer rustig bleef, zij triptrapte nerveus en wild met haar voeten, zij stond op, ging zitten, stond op en schreeuwde.

— Vooruit! Vooruit! Vooruit! hoorde je overal.

— Hup Jan, hup jong, vooruit!

— Laat je niet knechten, Piet!

Haar aanmoedigingskreten ingehouden, met vurige oogen, stond armenzwaaiend geboeide Leni.

Als van mechaniek, razendsnel en regelmatig, gingen de gespierde beenen.

De twee voorsten jakkerden vlak naast elkaar: Leni's favoriet en een wijnroode.

— Nog even !... nog even !...

— Ja! gilde Leni.

Ze hield zich vast aan Jean's arm.

De streep!

Met een banddikte was de blonde geslagen.

De clou van den avond was de strijd achter groote motoren.

30 K.M.

Hoek's nummer.

Hij reed dit nummer met den Hollander Watermolen, dien hij reeds meermalen op dien afstand banen achter zich had gelaten, een Duitscher en een beroemden, zeer sterken Franschman.