is toegevoegd aan je favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gespierde beenen: op-neer, op-neer, op-neer...

In een ommezien passeert hij hen allemaal, ook Hoek.

De Duitscher laat zelfs los, zijn gangmaker moet inhouden, vangt hem weer op, maar hij is nu hopeloos nummer laatst.

Maar het is den Franschman, die het Hollandsche pubhek blijkbaar wil laten zien, waartoe hij in staat is, nog niet voldoende. Alsof het geen verschrikkelijke inspanning kost, zoo onverminderd blijft zijn beenenmechaniek doorgaan, waardoor hij bijna een baan voorschiet, weer achter den Duitscher aanzit, die blijkbaar de kluts kwijt is, en die dan ook na eenige ronden zijn eerste lap krijgt.

Ook Hoek laat het nog niet zitten. Hij versnelt zijn tempo, zijn aren zwellen, zijn kop bloedrood; vlak voor de tribune hoort men zijn geronk, veroorzaakt door de verhevigde inspanning, leest men groote wilskracht van zijn massieven athletenrug af. Ook hij lapt den Duitscher, en na feilen strijd met Watermolen placeert hij zich goede tweede, ongeveer een kwart baan achter den Franschman.

De tribunes daveren, de opgeschoten jongens en barbiersbedienden van de staanplaatsen slingeren nu hun enthousiaste adviezen en „vooruits" met verhoogde krijschstemmen de ruimte in.

— Hoek, hou vast! Hoe oe oe oe k!!! klinkt het langgerekt van alle kanten.

Het publiek heeft allang in de gaten, dat de strijd tusschen Hoek en den Franschman gaat.