is toegevoegd aan uw favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

duur was hij in staat dien Fransoos te overtreffen. Jammer, zou hij innerlijk toch een beetje verdrietig zijn... hij zei nooit wat.

Van veel spreken kon je haar twee mannen niet beschuldigen; Hoek niet en die akelige snotjongen niet.

Ze zwegen als moffen. Bij beiden kostte het moeite om een woord uit hun smoel te krijgen. Dat ging bij Jean tenminste dan altijd nog een beetje vlotter; die kón althans praten, wanneer hij wou.

Jean zou toch wel terugkomen? Daar had je 't weer, ze leek wel gek. Waarom dacht zij toch altijd, dat juist hij 'm onverwachts zou smeren? Geen spie kreeg hij.

De deur knarste.

Tante Pots.

Die had alles direct in de gaten.

— Hm..., smaalde ze, je studentje er niet; ik dacht allang dat je niet fijn genoeg voor hem was.

Leni's gezicht werd een doodskop. Het werd groen, de oogen sperden open tot lichtende gaten, holten in haar wangen. Voor haar bewoog zich de keuken, balanceerend op één punt. Dit alles in een onderdeel van een seconde.

Haar hart bonsde, klopte tot in haar keel. In ditzelfde tijdsonderdeel, terwijl zij zich van zichzelf voelde gaan, smeet ze de vuurheete braadpan met het vleesch en de spetterende boter naar het gezicht van tante Pots. Onverhoeds !

Het al te lang verkropte verlangen naar Jean had on-