is toegevoegd aan uw favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

X.

Doorheen schaduwige jaren ontlook langzaam het zuiverende licht.

De herinneringen, de smarten ontvielen haar niet, maar geheel ongemerkt werd zij er één mede als met het rouwkleed na Willem's dood dat haar een vol jaar niet had verlaten.

Bijna als een vreugdeschok, zooals zij die wel ervaren had in de eerste jaren van haar huwelijksgeluk was haar in een onverwacht moment het heerlijke weten deelachtig geworden, dat haar lichaam weer normaal was, dat de droeve jaren haar naamlooze ziekte met zich hadden mee gevoerd naar het oneindige, waar alles vervloeit in onduidbare sferen, voor den mensch slechts kenbaar als het Niets.

En het groote leed is volmaakt in zijn werkzaamheid. Het had haar weder gericht tot lust naar positieve daad, dat is naar drang tot het goede.

En wanneer die daad zich ging verwezenlijken, zou het haar allengs meer sussen, het vele onoverkoombare toch zachten en daarmede een genezing aan haar geest voltrekken, die de meest logische en de meest rationeele onder ons menschen heeft te aanvaarden als afkomstig van andere macht.

Want ieder krijgt wat hij verdient.

De Verborgen Dissonant 13