is toegevoegd aan je favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hélène was nu genoeg vernederd om op haar wijze te dienen.

Haar kapitaal, door Grijpstra en Kolsté uiterst kundig in effecten belegd, was belangrijk gegroeid.

De Maatschappij waarvan zij aandeelen had, was het zeer voor den wind gegaan, en Hélène kreeg hierdoor een vermogen dat haar aan rente belangrijk meer verschafte dan zij noodig had. Hierdoor kwam zij niet tot daden, maar het stelde haar in staat de philantropische gedachten die in haar rijpten, inderdaad tot uitvoering te brengen.

Zij werd niet sentimenteel, maar haar moedergevoel, zoo teleurgesteld en zoo door ontbering aangetast, had zich verbreed. Het had zich van uit een hoek ontrukt, het ontbeerde nu die eenzijdige felheid, die geisoleerde intensiteit. Het was bleeker geworden, geresigneerd zou men kunnen zeggen, maar even onomstootelijk waarachtig, en in zijn grootere evenwichtigheid bestreek het thans ruimte en menigten.

Als een mensch zijn mensch verliest, houdt hij dè mensch.

Het beste is... of is niet.

Uit de armoede, uit de leegte van een wezenlijk mensch groeit langzamerhand het betere.

Bijna op hetzelfde uur waarin Daan Kolsté tot de ontdekking kwam dat zijn vrouw koud was in bed, precies: feitelijk van haar jeugd af altijd koud voor hem was geweest, omdat zij dit klaarblijkelijk ook was van nature,