is toegevoegd aan uw favorieten.

De verborgen dissonant

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die bedlegerig waren en zich niet met hun kroost konden bemoeien.

Zoo werd haar het leven een nooit aflatende zegening, een troost, en haar naam klonk den ingewijden in de ooren als het heerlijkst denkbare vooruitzichii, als een lafenis, een belooning Gods.

Eens op haar weg — geheel onverwachts — daar waar zij nimmer vermoed had hem te vinden, ontmoette zij Daan Kolsté, die haar grommend en brommend en zoo vlug als hij kon, na een groet die was als een omhelzing, uit den weg ging. Zijn kop rood. Doch de lof, dien de behoeftige slopmenschen op hem zongen, klonk haar als een weldoende muziek in de ooren.

Zoo verliep haar leven, naar buiten grijs en eentonig, voor haar in werkelijkheid de eindelijke vervulling van een diepe hunkering die in haar brandde als een vlam, die uitslaan móest, hevig en naar alle kanten tegelijk.

Het werd haar tot een verrukking in een op zich zelf verwonnen stilte te kunnen constateeren, met een koelbloedigheid die men achter haar extatische oogen niet had gezocht, dat haar gezondheid verging, haar krachten wegteerden.

Tot in het diepst van haar vezelen voer heiligheid met breede scheuten door haar heen.

Gelijk haar dochter richtte zij zich vlak voor haar dood nog eens rechtop, vatte het leven aan met klemmende handen, waar de koorts des doods reeds doorheenvoer.