is toegevoegd aan je favorieten.

Een afscheid van dit leven

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kunt tot uiting brengen. — En de zee ruischt. In de verte zijn nevelsluiers. Eenzaam in de eenzaamheid is de mensch. Zoo eenzaam als Kaïn, wegvluchtend voor het oog van God. Kaïn! De aartsvader. De ware aartsvader van wien wij zijn afgestamd. Kaïn, de eerste die heeft gedood, en van wiens ziel leeft in onze ziel. Kaïn de wanhopige, die moést, zooals de tijger moet, om snuivend en rillend in de vernieling van een ander leven, de eigen bevrijding te vinden, te vernielen de knagend zich invretende krachten, die het eigen ik verscheuren. Kaïn, die moést, omdat de tijger in hem

schreeuwde om bloed.

Hij zweeg een seconde, die een eeuwigheid geleek. Hij stond in de leegte. Hij wist, dat nu iets geschieden zou. Achter zijn bewuste stonden twee versregels van Baudelaire: „Race de Caïn au ciel monte, et sur la terre jette Dieu". Maar hij wist, dat zijn lippen daarvan niet spreken zouden. Het was alsof voor zijn oogen een nevel optrok. Plotseling was het volle bewustzijn in hem teruggezon-