is toegevoegd aan uw favorieten.

Uit huis en hof verdreven

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hen kenden, wierpen af en toe nieuwsgierige blikken naar hen en enkele boerenjongens uit de omgeving, namen Jaa niet bepaald vriendelijk op, dat hij daar met den arm om Annie stond.

Plotseling hoorde Annie in haar nabijheid haar vaders be-. velende stem. Ook bij haar kwam nu de behulpzaamheid op, waaraan ze tot dusver nog niet gedacht had.

„Zeg Jan, laten we vast wat beddegoed in je wagen stop* pen en naar ons huis rijden."

„Dat lijkt me waarlijk een goed idee, Annie. Vooruit ik nafc al aan".

Onder groote verwondering en hilariteit der omstanders sjouwde Jan een heele vracht beddegoed zijn wagen in op den voet gevolgd door Annie, die ook een vracht aantorste.

,Nou, zeg", spotte een bengel, „nou je het bed klaar hebt, zou ik de meid er meteen maar boven op leggen."

Jan hoorde het niet of deed alzoo. Hij en Annie haalden nog een partij en toen liet hij Annie bij zich plaats nemen in den wagen. De motor sloeg aan, de lampen straalden hun wit licht fel vooruit en de menigte, die zich begon te verwijderen, week snel voor hen uiteen.

„Zachtjes aan, fijne mijnheer," riep dezelfde bengel van zooeven hem nog na.

Sloters stond bij de deur in afwachting, wat de dragers medebrengen zouden. Opeens stond hij fel beschenen in het

™- autolamPen van een wagen, die zijn inrij opkwam.

„Wat drommel, wat zullen wij nu hebben?", dacht hij

*°°. n^bVls ?°S n00it een aut0 bij z«n ziJdeur gestaan had hield deze halt en het eerst sprong daaruit zijn eigen dochter, op den voet gevolgd door een jongen man.

„Zeg Ahnie, wat beteekent dat?," vroeg Sloters verwonderd.

" Pa<" neP Annie, terwijl zij bloosde ondanks de duisternis, „wij helpen uw gebod uitvoeren. We zijn bezie: Kamper, ,e verhuizen en hebben h„„ bedegoed ' me^?

" "" da"? Ik ken " »™r

^en ze allebei wel, Pa," lacht Annie, die met een

Het Jlfri'16 fng inSneWe' haar verbaasde vader voorbii. „Het zal toch wel goed volk zijn," zei Sloters tegen Jan,

2