is toegevoegd aan uw favorieten.

Onbewoonbare wereld

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet zoo makkelijk krijgen. Hij herinnerde 't zich uit de dagen, dat hij in de 3.E.D.B. schietles kreeg. Hij had 'n browning meegebracht, omdat de dagen der tyrannie gingen komen, men moest op alles zijn voorbereid. Het was niet moeilijk het kleine wapen te smokkelen. Als men hem vroeg of hij iets had te declareeren, wees hij enkel op de boeken en daarvoor hoefde je niets te betalen.

Over de Hollandsche grens gekomen, leefde hij in stage vrees of zijn oude heer aan 't station zou zijn; Parijs met z'n ellende, zijn vrouwen en zijn boeiende schoonheid lag toen ver achter hem, vergeten half, en hij telde de minuten, die hem nog van Amsterdam scheidden.

Op 't perron stond alleen zijn moedertje, oud gebogen vrouwtje. Met 'n schreeuw trok ze hem naar zich toe, snikte. En hij was erg geroerd en klopte haar op de rug en met schokken in de stem zei hij: „Jij bent de liefste vrouw op de heele wereld."

3

Vader deed zich buiten verwachting aardig voor. Geen woord van verwijt. Hij was op 't dringend verzoek van moeder, dat hij niet begreep, niet op 't station gekomen, was naar 'n zenuwarts gegaan, die hij voor 's avonds had ontboden, onder 't mom van huisvriend, 't Stond bij hem vast, dat de jongen 'n zenuwcrisis had. Hij had overigens niet kunnen vermoeden, dat hij ooit met dat psycho-analytische volkje, waartegen hij zoo fervent z'n anthipathie had beleden, relaties zou moeten aanknoopen.

Ludo vond 't vervelend, dat er direct vreemden in huis moesten zijn en gaf schaarsch antwoord op 't gevraag van den medicus. Voortdurend echter keek hij moeder aan en die zag hoe in zijn eens zoo blijde kinderoogen nu iets anders, wellicht iets troebels gekomen was. Hij keek ook de kamer rond, tevreden allerlei bekende dingen terug te zien, de spiegel, de piano met de blauwe vazen er op en den spittenden