is toegevoegd aan uw favorieten.

Onbewoonbare wereld

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tuynstraat reed opeens 'n jongen van 'n jaar of twaalf zonder de stoet te zien langs den doodbidder. Het was 'n oogenblik of daar de kleine Ludo van Thorn, zooals Van Grevelingen hem in Limburg had gekend, blootshoofds voorbij fietste. Het gaf hem 'n schok, maar 't volgend oogenblik gaf de kraai 'n geduchte slag met zijn paraplu op de rug van den armen knaap. Dit incident vervulde Van Grevelingen met 'n wanhopig gevoel, hij zag voortdurend den jongen, van zijn vergrijp onbewust, na gejaagde oogopslag onsteld en snel doorfietsen. Het was wellicht verklaarbaar, dat de verdroogde bidder zoo gehandeld had, hetzij uit verbittering over de onoplettendheid van den boodschapper, hetzij wijl hij, vertegenwoordiger eener verachte groep, zich thans in zijn functie onkreukbaar voelend, door zoo'n enkele forsche slag op dat smalle ruggetje zijn opgehoopte minderwaardigheid wilde afreageeren. Maar kapitein Van Grevelingen kon zich niet losmaken van 't denkbeeld, dat de betaalde bidder van den kleinen Ludo den kleinen Ludo op zijn eigen begrafenis geslagen had.

Nu zweeg het koper, dat somber en vaak valsch de Eroïca van Beethoven had getromd en gepaukt. Even hoorde hij de hooge stem achter zich van den afgedankten diplomaat, die hij zich van de Carmelitessenstraat wegens zijn prominente relaties herinnerde, hij had 't over Briand, maar Van Grevelingen kon niet meer hooren wat feu M. Briand tegen hem gezegd had, want het adembenemend rhythme der soldatenlaarzen van Stormtroep Ludo van Thorn 1 en 2 maakte alles onduidelijk. Van Grevelingen kon het verband niet vatten, dat er moest bestaan hebben tusschen dezen verfijnden knaap en de grove, half klein-burgerlijke, half canailleuse physionomieën van de Stormtroep Ludo van Thorn 1 en Ludo van Thorn 2. Die langs de weg stonden wezen elkaar de leiders en onderleiders, men zocht vergeefs naar Schwarz, die werkte echter al weer aan 't begrafenisnummer, dat straks verschijnen moest. Schwarz voelde niets van 't leed der ouders en zag alleen een prachtig propagandaobject