is toegevoegd aan uw favorieten.

Sigarenfabriek José Alvarez

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

drinken zinspeelde, was hij even iets bits geworden, even dat kortaf stugge, als een punt achter een zin, wat hij wel meer kon hebben. Sophie erkende het zichzelf ruiterlijk. Zij, een volwassen vrouw toch, ze kleurde. O God, vader... Ze had respect voor Willem, die bijna zes jaar jonger was dan zij zelf.

— Over je vader? vroeg Willem met zachte stem, nog onder de bedwelming van haar volle lijf.

— Lieveling, zei Sophie en Willem zag werkelijk verdriet in haar heldere oogen. De groote wimpers knipten; hij zag dat haar neusvleugels spanden.

— Willem, ik heb je noodig, meer dan ooit. Je moet en je zult me begrijpen.

Zij drukte zich geheel tegen hem aan, streelde hem over de donkerblonde volle haren en preste haar mond aan den zijne. Hij kende de huivering die dan door haar lichaam voer. Zij pijnigde dan haast zijn lippen met haar tanden.

— Jongen, o begrijp me toch!

— Sophie, antwoordde Willem, die met groote beheersching zichzelf eerst tot rede wist te brengen. Sophie, kind, je maakt me werkelijk bang. Wij zijn toch eeuwig voor elkaar en het heerlijkste is toch, dat wij alles kunnen bespreken, zei hij vol jeugdige warmte, geheel in overeenstemming nu met zijn leeftijd.

Hij zweepte Sophie, zonder dat hij het zelf helpen kon, met deze woorden nog meer op.

— Jongen, fluisterde ze, wanneer je zoo spreekt, ben ik gelukkig. Ik heb het je nog zelden gezegd, Willem, maar ik zou je niet meer kunnen missen.