is toegevoegd aan uw favorieten.

Wending

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deeld. Zijn haar is nog even dik als twintig jaar geleden, en geen streepje grijs! Ironie van het lot... Van binnen was je óp, finaal; onverbiddelijk verrot... van buiten leek je zoó bedriegelijk intact, dat zelfs een brave zuster... De spiegel valt.

Met beide handen grijpt hij naar zijn borst; daar is het weer, die klem, de zaag! Alsof een schroef wordt vastgedraaid, die... Een hoestbui overvalt hem. Hij schokt overeind.

De zuster is al naast hem, steunend, streelend, sussend, op zachten halfknorrigen toon, als tegen een weerspannig kind: — Maar wat is dat nu... kom, kom, kom, dat hébt u er nu van!

Hij ligt achterover, de oogen gesloten, de handen in krampgebaar om de lakens. De kalmeerende stem hoort hij nauwelijks. Hij wacht, gespannen luisterend, of die zaag niet ophoudt te piepen. Hij bezweert zonder woorden de pijn; die zal weggaan. Later, later, nu niet. Hij is nog niet klaar. Deze middag is te mooi, dezen dag moeten ze hem gunnen. Daarna... wil hij alles beloven...

De aanval is voorbij; de zuster zit niet ver van hem af. Hij ziet haar bij de open balcondeur.