is toegevoegd aan uw favorieten.

Wending

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het donkere hoekje, dat haar eigen was. Hoe kon het anders... Hij moest nu eenmaal licht hebben, en zij zei altijd, dat het best ging. Zij vond als het moest, den weg op het gevoel. Zij was nooit moe. Uren kon zij zitten, de beenen gekruist, de handen in den schoot; een levend boeddhabeeldje; het lichtblonde hoofd, met de scheiding in het midden, éven gebogen.

— Hoe kan jij Eva heeten? had hij eens gevraagd. — Die naam past niet bij jou. Je bent eerder een kleine Maria; Maria, vóór zij iets vermoedde van het Mysterie.

— Welk mysterie?

Vragen deed zij dikwijls onverwachts! Vragen, waarop het antwoord eenvoudig té vanzelfsprekend was, dan dat je erop kon antwoorden. Je werkte dóór en zij hield nooit aan.

— Nu weet ik het: ik zal je Eva Maria noemen, zei hij een anderen keer. — Eva is je wezen niet. Maar de combinatie bevalt me. Ben je er tevreden mee?

— Als jij dit mooier vindt...

— Béter, al is het wat véél voor zoo'n krummel als jij.

Zij onderhield het atelier voorbeeldig. Zijn vrienden waren eén en al lof: „Jij hebt er eén