is toegevoegd aan uw favorieten.

Nachtvorst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verbrand, zijn sigaar opgerookt, toen dus het uur was gekomen om zich ter ruste te begeven.

Marceline gaf het sein. Ze zette de kopjes in elkaar, nam den aschbak van de kleine ronde tafel en bracht het gebruikte theeservies met een vanzelfsprekende rust die op dit moment allesbehalve natuurlijk aandeed, naar de keuken. Een lange minuut bleef zij weg. Arthur voelde zijn hart kloppen. Hij zag voor zich de duistere heide, de dennen, de groote bosschen verderop, hij hoorde den regen striemen; de gedachte aan vluchten en zwerven joeg door hem heen, maar had den tijd niet om voldragen te worden. Wat ook Marceline die ééne minuut in haar keuken beleefd mocht hebben, het was niet aan haar te merken, toen zij in de deur van de kamer verscheen en beheerscht als altijd, met een kwasi opgewekte stem „Zeg, kom je", zei. Hij durfde zich bij haar zelfbedwang niet de mindere toonen en volgde haar het glimmend dennenhouten trapje op naar de slaapkamer, waar de beide bedden zich onder de scheef hellende muur van de kamer, aanboden.

Zonder talmen begon Marceline zich uit te kleeden. Ze wou door haar houding aantoonen, dat ze het spel der pruderie, der geheimzinnige gedaanteverandering van aangekleed jong meisje naar bij wijze van lokkende verrassing in nachtgewaad verschijnende jonge vrouw, vermijden wilde. Zij en Arthur waren geen kinderen, ze wisten wat er gebeuren ging en waren als kenners van het leven met zichzelf daarover in het reine! Arthur echter, onder Marceline's gestrenge oog gedwongen zich van zijn kleeren te ontdoen, schaamde zich, hoe veelzijdig zijn slaapkamerervaringen ook mochten geweest zijn. Hij schaamde zich en onder die schaamte door was het alsof bij elk nieuw kleedingstuk, dat zijn vrouw uittrok,