is toegevoegd aan uw favorieten.

Nachtvorst

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Faber, Marceline? Die heeft me rondgeleid, een reuzeprol, en onhebbelijk...!" En dan zaten ze tegenover elkaar en aten veel en met smaak, genietend van hun probleemvacantie.

En toch was deze oppervlakkige vroolijkheid misschien gevaarlijker dan hun scènes geweest waren. Mannen en vrouwen hebben verschillende methodes om hun moeilijkheden te verwerken. De vrouw acht zich verplicht om zich in haar leed te verdiepen. Ze kijkt en proeft en speurt tot het is alsof de mikrokosmos van het leed geen geheimen meer voor haar bezit. De man vindt dit getob onpractisch en overbodig. Hij zal zijn blik richten op den makrokosmos, die het leed omgeeft. En als man en vrouw, na korten of langen tijd, hun bevindingen vergelijken, begrijpen ze elkaar niet meer.

Marceline had een beheerschte, haast wetenschappelijke wijze van haar leed te bestudeeren. Ze was niet de vrouw, die zich snikkend op haar bed werpt en weigert op te staan vóór het parfum van het leed vervlogen is, maar ze zou blijven onderzoeken, tot ze meende de oorzaken van en de remedie tegen haar ellende gevonden te hebben. Arthur daarentegen was zielsgelukkig in een nieuwe omgeving gekomen te zijn, die hem de gelegenheid gaf los te laten, wat hem hinderde en zijn energie in nieuwe banen te leiden. Hoe echter hun reactie wezen mocht, de moeilijkheid bleef bestaan.

De jonge ingenieur van Stuyvesant bevond zich niet in een makkelijk parket. De V. E. C. A. was een oud en goed georganiseerd bedrijf. Men was tot op heden heel goed zonder Arthur toegekomen en er was niet de minste reden om aan te nemen, dat men hem nu plotseling noodig had. Het motief, dat de president-directeur had voor-