is toegevoegd aan uw favorieten.

Van aangezicht tot aangezicht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was een raar beverig toontje in haar oude stem en, voor zij het kon verhinderen, gaf tante Margot een snik. Zij haalde haar zakdoek tevoorschijn, die al vochtig was van tranen, en veegde over haar oogen. Lucie knielde naast de oude dame en legde haar hoofd tegen de zwartzijden japon; dadelijk gleed tante's hand over Lucie's hoofd, terwijl de snikjes zacht in den zakdoek werden gesmoord. „Toe Margot, maak het kind nu niet van streek," bromde tante Co. Maar tante Margot snikte door, zich plotseling beklagend met trillende afgebroken woorden:

„Altijd is Frederik zoo moeilijk geweest! Waarom moest dit nu weer.... waarom moest hij ons dit nu aandoen...."

Tante Co roerde heftig in haar koffie:

„Wees toch verstandig Margot, daar <kon Frederik toch niets aan doen. We hebben altijd geweten, dat Lucie eens zou weggaan. Dat is 's levens loop." Lucie stond op en ging weer op de poef zitten. Zij reikte tante Margot haar kopje koffie.

„Drinkt u eens, tantetje, en laten we nu flink zijn." Tante Margot dronk bibberend een paar slokjes, hield het kopje tegen zich aan geklemd en keek Lucie smeekend aan:

„Weet je nu heusch wel zeker, dat je in betrekking wilt gaan, kind? Je zou toch kunnen probeeren om hier in de stad iets te krijgen, dan kon je bij ons blijven."

Lucie sloeg haar oogen neer:

„Neen tante, ik wil weg. Ik wil Oom niet meer zien.