is toegevoegd aan uw favorieten.

Van aangezicht tot aangezicht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was een gestadig heen en weer loopen; een paar Belgen werden rumoerig en schreeuwden tegen elkaar, Vlaamsche scheldwoorden mengend door het Fransch. Een oude vrouw stond opeens aan hun tafeltje en murmelde op eentonigen deun haar levensgeschiedenis, terwijl zij verwelkte rozen te koop hield in haar hoornig-gele hand.

Nico voelde, terwijl hij opnieuw zijn glas leegdronk, alles om hem heen ver weg wijken. Heel in de verte zag hij twee figuren in rose tricot aan een trapéze door den blauwen mist van de zaal zweven. De kersebloesem begon langzaam als aarzelende sneeuw om hem heen te stuiven. In hun zijden gewaad met gouden draken geborduurd traden de Japanners naar voren. Zij bogen zich naar hem toe, hij zag hun scheeve oogen glinsteren; zij werden eerst heel groot, zoodat hun gele gezicht in den blauwen mist verijlde, toen krompen zij plotseling in en werden bliksemsnel naar den achterkant van de zaal getrokken, waar zij als kleine poppen bogen, en van het tooneel gleden, weg, onvindbaar.

Was hij in Tokio? In een theehuis van Nagasaki? De kersebloesem dwarrelde neer om de geisha s, die op dribbelvoetjes over het plankier schoven, de handjes gebogen om een waaier, in de zwarte gladde kapsels spelden met kleurige knoppen. Haar zachtgekleurde kimono's glansden in het indigoblauwe licht van den schijnwerper. Zij schoven dribbelend om een bloeienden kerseboom en plotseling stond daar, met een forschen sprong, de krijgsman met het korte zwaard, op doorgebogen