is toegevoegd aan je favorieten.

Van aangezicht tot aangezicht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijk voor mijzelf zorgen. Ik ben heel zuinig; als ik genoeg geld bij elkaar gespaard heb, ga ik reizen. Ik wil vreemde landen zien.''

„En laat je mij dan zoo maar achter?" vroeg Nico, haar lachend aanziend.

„Wie weet, ga jij ook niet reizen? In elk geval, ik moet dringend naar Frankrijk en Engeland en Zwitserland en Oostenrijk. Maar het zal wel een poos

duren, eer ik genoeg geld heb."

Over het houten tafeltje heen greep hij haar hand. „Vind je mij niet erg halfslachtig, Lucie? Heb je niet gedacht, dat ik heel anders was? Vastberaden

en doortastend en zoo?"

„Ik weet het niet. Het doet er niet toe, hoe Tenminste, ik heb er nog geen last van gehad. Behalve van je neiging om aldoor te tobben. Maar 1 zal heusch voor een paar vleugels zorgen!"

Nico tuurde voor zich uit.

Moeder gaf mij altijd zelfvertrouwen; met haar ging alles altijd vanzelf. Zij heeft een stuk van mij meegenomen en ik twijfel eraan, of ik ooit weer

compleet zal worden.

„Het is nu een moeilijke tijd voor je, Nico. Maar vertrouw een beetje op de toekomst. Heb je nog iets van Lutinga gehoord?"

Met een schokje keek Nico op.

„Lutinga?" T

„Ja, je schreef, dat hij nu wel gauw terug naar In-

dië zou gaan."

Hii knikte. „ . . , , . ••

„Ja, volgende week geloof ik. Hij is laatst bij mij