is toegevoegd aan uw favorieten.

Van aangezicht tot aangezicht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij hield haar vast, lachend om haar vreugde. Toen kuste hij haar mond en vroeg: „Zul je geduld met me hebben?"

„Nee," zei ze ernstig, „ik zal streng zijn, heel streng. Dat heb je noodig."

Nico begon terug te loopen naar het huis, waar zijn Grootouders hen beiden met den maaltijd wachtten. Hij bemerkte niet, dat Lucie, ondanks de bravoure van haar laatste woorden, plotseling door angst was bevangen.

Toen hij haar weer aankeek, vond hij op haar gezicht den glimlach terug....