is toegevoegd aan uw favorieten.

Van aangezicht tot aangezicht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo vermoeid, als zij zich nog niet had gevoeld. De angst liet haar geen rust; zij begreep niet, hoe Berry zoo kalm kon doorleven, terwijl Oom's eenzame leven dit eenzame einde zocht.

Twee dagen lag de zieke in dezelfde roerloosheid; toen scheen er wat meer kracht terug te komen in de oogen. De rechterhand dwaalde over het laken, zocht naar iets. Lucie begreep het; zij gaf de linkerhand aan de zoekende rechter en terstond sloten de vingers zich om die weeke machtelooze hand, met een vreemde tevredenheid.

Twee handen, die altijd samen waren geweest, die een menschenleven lang elkander hadden gegrepen, die het werk samen hadden gedaan.... Een ervan was nu buiten gevecht gesteld en de andere zocht....

Lucie zag hoe de rechterhand zich opstelde als om piano te spelen en terugkwam bij de linker als om

die tot zijn plicht aan te manen. Dan zonk de levende hand moedeloos neer naast de verlamde. En plotseling begreep Lucie, wat zij voor hem doen kon! Hij wilde muziek hooren, hij trachtte piano te spelen, hij verlangde, naar Bach misschien. Zij stond besluiteloos naast het bed. De vleugel.... die kon hij hier niet hooren, en zij kon niet spelen. Wat moest zij doen....

„Oom, wilt u muziek hooren? Wilt u Bach hooren?" vroeg zij zacht, terwijl zij zich over hem heen boog. „Ja," zei hij. Zij zag, dat hij wachtte. En plotseling kreeg zij een ingeving; zij riep Maart je om bij Oom

te blijven en ging naar boven. Zij wist dat Berry op